| HOME |

18/03/08 : Zilverblauw (M.)
03/03/08 : bijna gewichtsloos (Tjarko)
14/02/08 : Jupiter (K.R.)
27/10/07 : Prachtig blauw licht (Diana)
04/10/07 : Een groot wit Licht (Mysterie)
07/09/07 : Lucide dromen en vliegdromen (Herman)
03/07/07 : Uittredingen overdag. (Christiaan)
26/01/07 : Uittreding of lucide droom ? (Leontine)
10/01/07 : Gesuis en hoog geluid. (Cindy)
03/01/07 : Zag mezelf liggen ... (Christel)
21/10/06 : Gezamenlijke buitenlichamelijke ervaring. (Anne)
13/10/06 : Uittreding in Irak. (Rens)
06/10/06 : Verschillende ervaringen. (Claire)
05/06/06 : Wat moet dit betekenen ? (Diana)
18/05/06 : Intense droom of uittreding ? (Kevin)

Zilverblauw

Beste,
Ik heb er nooit echt met iemand over durven praten, maar ik waag nu toch mijn kans. De vele ervaringen van anderen hebben me nu toch een duwtje in de rug gegeven om mijn eigen beleving hier neer te pennen. Mijn persoonlijke ervaring gebeurde dertien jaar geleden. Het heeft zulke enorme impact gehad dat ik er tot op de dag van vandaag nog regelmatig aan terugdenk. Het heeft mijn leven dermate veranderd, in die zin dat ik de dingen vanuit andere perspectieven bekijk. Ik heb me jarenlang heel eenzaam gevoeld met die ervaring, het feit dat ik er misschien met anderen over zou willen praten, deed mij toch snel beseffen dat men mij misschien voor gek zou verklaren, dus, zweeg ik er wijselijk over. Precies dertien jaar geleden werd ik 's avonds opgebeld door mijn moeder die me het verschrikkelijke nieuws meldde dat het jongste zoontje van mijn broer overleden was. We zijn die bewuste nacht halsoverkop naar de woonplaats van mijn broer gereden. Mijn moeder heeft het kindje nog uit bed gehaald, het lijfje was bedekt met paarse rode vlekjes. Een kind dat plots sterft, ik hoef niet te vertellen hoe verschrikkelijk het was. Later op de nacht, toen ik terug thuiskwam, ben ik naast mijn man in bed gaan liggen, mij heel bewust van het idee, dat ik onmogelijk de slaap zou kunnen vatten. Wat vervolgens gebeurde zal ik nooit meer vergeten. Ik lag nog maar net in bed of mijn man deed het licht aan, tenminste, ik dacht dat hij degene was die het licht aandeed. Toen ik hem aankeek merkte ik echter dat hij rustig lag te slapen. Ik herinner me nog dat ik de bedenking maakte dat wij absoluut geen daglicht in de kamer hadden, het licht was blauwig, zilverachtig van kleur, je kan het best vergelijken met een heel helder daglicht met zilveren regen. Opgeschrikt door het plotse licht en het besef dat ik niet sliep (ik lag er nog maar net in), keek ik op, richting slaapkamerdeur. Het licht kwam voornamelijk van de deur vandaan, voor mij zag ik twee vrouwen, ze droegen een soort van blauw, zilver-achtig gewaad, het was een volwassen vrouw met aan haar rechterzijde een klein meisje met donker golvend haar, ik kon hun gezichten niet duidelijk zien, er was zoveel licht en tegenlicht, ze hielden elkaars hand vast....ze deden me denken aan mijn oma en mijn nichtje, die enkele jaren voorheen ook overleden waren ..... Ik droomde niet, ik was ovemand door angst en alles was zo helder en werkelijk ... .ik keek weer naar mijn man en  wilde hem wakker maken maar ik zag enkel zijn rug, ik kende zijn pigmentvlekjes en sproeten uit mijn hoofd...ik zag ze nu heel helder ... ik wilde roepen, schreeuwen ... maar geen enkel geluid kwam uit mijn mond. Plots stak de vrouw haar hand naar me uit, wat me een gerustellend gevoel bezorgde, de angst ebde weg en ik kon haar horen praten in mijn hoofd, ze sprak niet via haar mond, het leek of de woorden rechtstreeks in mijn hoofd geplaatst werden, ik kan het onmogelijk anders beschrijven. Ze sprak me toe en zei : "Kom, ik neem je mee en zal een deel van het verdriet wegnemen, ik neem je mee om te praten met heel veel anderen, elk van hen zal een deel van het verdriet wegnemen, je mag plaatsnemen in een cocon, we reizen door een helder licht maar je wordt beschermd, je komt in een zaal terecht met zuilen, je mag met iedereen praten die je daar vindt". Ik ben vervolgens meegereisd in die cocon, ik zat er alleen, al voelde ik me niet alleen. Boven ben ik dan aangekomen in een soort van grote zaal met zuilen, ik herinner me nog de eerste man die ik daar ontmoette, hij was een jaar of vijftig, had een donkere baard, het gevoel van warmte dat die man uitstraalde draag ik nog steeds mee en ik herinner me dat ik met hem gepraat heb en met vele anderen....Maar tot mijn grote frustratie herinner ik me van de gesprekken zelf  niets meer, absoluut niets. Toen ik later terug in onze slaapkamer terechtkwam, heb ik mijn man wakker gemaakt om hem te vertellen wat me overkomen was, het was zo ingrijpend. Mijn leven is sindsdien erg veranderd, ik heb drastische beslissingen genomen, net alsof je een draai neemt van 180 graden. Ik ben alleen gaan wonen en een jaar lang heb ik mijn tijd besteed aan schilderen, er is een tentoonstelling uit voortgevloeid ... Het is alsof mijn leven uit twee delen bestaat, voor en na ..... kan het niet anders beschrijven. Ik ben alvast blij en verheugd dat ik op deze site toch een klankbord mocht vinden, en verder wil ik ieder danken die oprecht zijn verhaal hier neerschrijft. Het kan een steun betekenen voor degenen die er niet over durven te praten. Met vriendelijke groet, M .

Een eigen illustratie van M. over de ervaring.

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste M,

Wat je meegemaakt hebt is één van de mooiste spirituele ervaringen die bij zo'n tragisch overlijden kunnen plaats vinden. Het is niet ongewoon dat dat mensen die een sterk gemis ervaren (bijvoorbeeld de ouder die overlijdt, of een partner), en die dan 's avonds naar bed gaan, in een speciale bewustzijnstoestand terecht komen die dergelijke ervaringen mogelijk maakt.  Niet iedereen maakt zoiets mee, maar toch. Het verdriet heeft bij jou tijdens de toestand tussen slapen en waken een venster geopend naar de astrale wereld, althans één sfeer ervan. Of die wezens nu je oma en je nichtje waren is voor mij niet zeker, maar het zou best zo kunnen geweest zijn, persoonlijk denk ik dat het haast zo was. Het feit dat je de omgeving en je man ondanks de donkerte zo goed kon zien betekent dat je 'astraal zicht' had, en niet langer alleen de fysieke werkelijkheid waarnam. Je kon niet schreeuwen en niet roepen omdat je fysieke lichaam in een soort verlamming was. Je astrale lichaam daarentegen werd bevrijd van het fysieke lichaam. Zo kon je mee met hen en heb je één van de astrale sferen bezocht waar we ooit allen heengaan. Het contact was telepathisch, men kon zo met jouw communiceren. Je was een bevoorrechte getuige van deze wereld voorbij het lichamelijke, ondanks de vreselijke gebeurtenis. Het hele gebeuren was wellicht zo overweldigend dat je je niet alles kon herinneren. Je moet weten dat de astrale projectieleer uitlegt dat het lichaam slechts het voertuig is van de ziel dat het stoffelijke overstijgt. Deze ziel incarneert biologische wezens (zoals mensen) om ervaring op te doen en zo te kunnen groeien. Het ligt in de lijn van de logica dat dit voorval je leven veranderd heeft. Niemand kan bij zoiets overschillig blijven en jij alleen kon begrijpen dat jou wat bijzonders overkomen was. Heel begrijpelijk dat je daar niet zomaar bij iedereen terecht kan. Jij weet wel beter. Dergelijke ervaringen laten diepe sporen na en laten je leven niet onberoerd, vele mensen gooien het nadien over een andere boeg en spreken van 'ervoor' en 'erna'. Ik ben blij dat je er spiritueler door geworden bent en dat je andere, belangrijker waarden hebt leren kennen en waarderen. Door je niet af te sluiten van de ervaring stond je jezelf toe er beter van te worden op een manier waarvan je voorheen wellicht niet dacht dat dit kon plaats vinden.

Bijna gewichtsloos

Aan de vele ingezonden brieven zie ik dat ik niet de enige ben
die bijzondere dingen meegemaakt heeft tijdens de slaap en in wakkere
toestand.
Ik vraag mij nog steeds af wie of wat dit tot stand gebracht heeft,
en wat dit allemaal betekent.

In de zomer van 2007 kreeg ik ineens volledig andere dromen dan voorheen.
Het begon met een soort "Peter Pan" droom waarbij ik heel klein
en bijna gewichtloos was. Ik stond op een blad van een grote bloem en
kon grote sprongen en salto's maken naar andere bladeren ver weg.
Het voelde en leek zo echt, ik werd heel enthousiast wakker.
Ik las en lees veel boeken over mysterieuze zaken in heden en verleden.
Op een avond was ik aan het lezen toen ik een stem in mijn hoofd hoorde
die zei dat ik de tv moest aanzetten. Ik zocht de zenders af en vond een
documentaire over leven op Mars (hier had ik enige tijd geleden nog een boek
over gelezen) De volgende dag liep ik in een park na te denken over deze
vreemde belevenis, was ik mezelf voor de gek aan het houden of zo?
Toen hoorde ik een stem die zei dat ik twee vrouwen tegen zou komen en
eentje zou ik wel leuk vinden. Dit gebeurde vervolgens ook. Ik was nog
een eind van huis en dacht als ik er nog een tegen kom, voor ik thuis ben,
dan klopt het niet en beeld ik me maar wat in. Ik kwam niemand meer tegen.
Enige tijd later las ik een boek over UFO's en buitenaardsen. Ik las o.a.
over het bestaan van verschillende intergalactische federaties die toezicht
houden op activiteiten van buitenaardsen op onze aarde. Toen hoorde ik een
stem die mij vroeg : wie moet de macht hebben? Ik antwoordde dat ik vond dat
mensen moesten samenwerken.Hier bleef het bij wat de stemmen betreft al
kreeg ik tijdens mijn slaap nog een of twee keer uitleg over bepaalde zaken.
Helaas is die info niet goed blijven hangen.
Alsof dit alles nog niet vreemd genoeg was gebeurde er nog iets
mysterieuzer.
Tijdens mijn slaap had ik een uittreding (dat denk ik te minste) Ik kwam
terecht in een andere dimensie die leeg en duister was op mijzelf en vrouw
(of vrouwelijk wezen) op enige afstand na. Zij zei: "je hebt nog steeds
modder in je ogen" Ik vatte dit toen letterlijk op en wilde in de spiegel kijken.
Meteen had ik een spiegel in mijn hand en zag ik mijzelf (geen modder!)
Even later zei ik: "ik moet terug". Hoewel we eigenlijks nauwelijks
gesproken hadden vond ik haar aardig en wilde uit beleefdheid afscheid nemen met een
kusje op de wang. Ik zweefde naar haar toe en toen ik vlak bij was, werd ik
letterlijk als een magneet aangetrokken. We zaten met de monden aan elkaar vast (denk
aan zoenvissen) en er vond een gigantische uitwisseling van energie plaats die
ik kon zien (gekleurde halftransparante bollen)en voelen! en hoe!! Ik zag de
energie in twee richtingen gaan (heen en terug) haar lichaam was transparant,
misschien het mijne ook wel(?) Hierna werd ik wakker. Het is nu ongeveer een half jaar
geleden, en ik vraag me nog steeds af wie ik ontmoet heb. Kan dit je gids zijn? een
wezen uit een andere dimensie? Ik weet het niet. Het was mooier dan seks, maar er
komt geen piemel aan te pas, wel een explosie van energie en liefde.
Verder heb ik vele heldere dromen gehad, die mij soms het idee gaven dat ik
in een soort virtueel simulator programma zat. Ik leerde dat ik dingen moest denken
om een situatie te veranderen en niet om uit een soort lichamelijke reflex te
reageren, want dan was ik machteloos. Vaak komt zweven of gewichtloos zijn voor in deze
dromen en kan ik mezelf besturen. Ik besluit met een droom die heel kort maar toch heel
mooi was. Ik zit in een bootje en zie allemaal grote vissen om de boot zwemmen. Ik
denk: 'misschien willen ze wel aan boord komen' meteen komen twee vissen over de rand de boot
in. Ik pak ze op en doe ze in een (kleine) emmer. Ze zwemmen vrolijk door. Ik zeg dat
we een grotere emmer nodig hebben. Einde droom.
PS: Ik hoop dat het verhaal niet te lang is geworden, ik zou nog veel meer
kunnen vertellen en ook vragen naar vergelijkbare ervaringen en/of verklaringen. Er wordt in
verschillende kringen gesproken over een transformatie van de aarde naar een hoger
bewustzijnsniveau. Hoger dan het huidige 3D bewustzijn. In esoterische geschriften wordt
gesproken over een Christusbewustzijn. Op dit niveau zouden gedachten werkelijkheid kunnen
worden. Zouden deze dromen daar een voorproefje van kunnen zijn?

Groeten Tjarko

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Tjarko,

Het zijn heel bijzondere zaken die je
met me deelt. Ik zie in je verhaal verschillende zaken. De Peter Pan droom bracht je echt
in een soort 'Alice in Wonderland', niet ? Ik begrijp wat je bedoelt als je
schrijft 'het leek me zo echt', met dat enthousiast wakker worden. Deze
droom neigde naar een lucide droom omdat je je van de dingen zo bewust was.
De stemmen die je hoorde zijn gerelateerd aan de ervaringen die je hebt.
Mensen die uittreden krijgen soms paranormale gaven, en 'horen' soms stemmen
die een voorschouw geven op wat komt. Ik vond dit ook terug in het boek van
Robert Peterson (dat je overigens gratis kan downloaden vanaf deze site),
deze man 'hoorde' ook aanbevelingen die hij moest opvolgen en die nadien een
groot waarheidsgehalte kennen. Meer zou ik daar niet achter zoeken, maar het
is wel bijzonder als je dat hebt.
Vervolgens heb je ook een astrale reis gemaakt naar een ander niveau dat je
naar dat wezen had waarmee je de 'astrale erotiek' beleefde. Dit hoeft je
gids niet te zijn maar gewoon een wezen die jij op dat niveau ontmoette, het
moment was er, en jullie waren er. Iemand die hier heel veel kan over
vertellen in Sten Oomen, die zelfs een boek over astrale erotiek heeft
geschreven (door de poort). Erotische gevoelens en opwinding zijn heel
gewoon tijdens uittredingen, bijna iedereen heeft hiermee te maken, net
zoals Buhlman en Robert Monroe. Dit komt omdat je lagere chakra's (dit zijn
energiepoorten in je lichaam) geactiveerd worden.
Mensen die uittreden hebben vaak ook andere ervaringen zoals lucide dromen
en vals ontwaken; Ook ik heb dat soms.  Dat komt omdat we heel nauwgezet met
bewustzijn bezig zijn en dat we dit leren te manipuleren tussen slaap en
waken. Sommigen zeggen dat lucide dromen een vorm van uittreden zijn. Dat
kan misschien, maar dan ontbreekt toch het uittredingsproces (loskomen van
je lichaam).
Gedachten kennen inderdaad een bijzondere kracht en tijdens uittredingen
hebben gedachten zelfs een scheppende en beïnvloedende kracht. Als je
tijdens een uittreding wil dat het groene gras blauw wordt, dan kan dat. Ook
het feit dat je je dan kan voortbewegen met de snelheid en kracht van de
gedachte is hier een illustratie van. Als dit een voorproefje is van het
Christusbewustzijn is kan ik niet zeggen. What's in a name, maar wat
duidelijk is, is dat je de kracht van de gedachte hebt ondervonden, en als
je ervaringen een voorproef zijn, dan is dat een voorproef van die kracht.
Tenslotte, als we sterven komen we allemaal in die astrale sferen terecht
waar gedachte en bewustzijn heersen en de bron zijn van de heersende
energie. Er is zoveel dat we niet weten, zoveel dat we nog moeten ontdekken,
en daar heb jij een voorproef van gehad !

Koen

Jupiter

Beste, na 14 jaar ervaringen, losgekomen na een BDE (ook net op je site  bevestigd gekregen), ben ik in staat om een uittreding tot stand te brengen. Het aanvangen is zeer indrukwekkend, en is zoals je zegt bijna spontaan na veel stress; bij mij gaat het als volgt : 
- alle lichten uit op de slaapkamer , geen kieren of spleten waar licht doorkomt,            
 - dan ontspan ik mij en controleer mijn ademhaling   vervolgens concentreer ik mij op mijn voorhoofd alsof het een oog is, mijn ogen zijn gesloten                                      
 -enkele ogenblikken later zie ik de vage omtrekken van het plafond, de deur en ramen en zelfs het meubilair als ik me nog beter visueel concentreer ,worden de beelden duidelijker                                     
  -ik ben op dat moment nog 100% wakker en om dat te controleren, trek ik met 2 vingers van mijn linkerhand mijn oogleden strak naar beneden, want ondertussen is mijn zicht zo scherp in het donker dat ik alles  scherp zie, maar alleen nog zonder kleur. mijn rechterhand steek ik dan op in de lucht en tel mijn vingers. - dan weet ik dat het goed is en hop ,ik ben vertrokken... Mijn lucide dromen ervaar ik meestal gepaard gaand met een spontane uittreding terwijl ik slaap. Deze zijn de mooiste, want je wordt telkens verrast op een andere plek, wel ben ik altijd aan het zweefvliegen , soms hoog in de wolken en soms ook maar 10cm boven de grond. Vanaf het moment dat ik besef dat ik droom en aan 't vliegen ben, neem ik volledige controle over mijn bewegingen door de ruimte. Ik kan dan richting, hoogte en breedte (=ruimte) bepalen waar ik me begeef, ik kan dus sturen met mijn lichaam en ik kan mijn snelheid aanpassen. Dit alles vraagt echter enorme concentratie en ENERGIE van me. Want als deze concentratie mindert en mijn energie raakt op, vergelijkbaar na een zware sportprestatie, dan zak ik terug naar beneden en val ik plots terug in mijn lichaam. Ik lig dan kletsnat van het zweet in mijn bed. Ondertussen kan ik mijn krachten wel al doseren alszodanig ik zacht neerkom en niet zodat ik met een hartverscheurende plof in mijn lichaam terugval. Nu wil ik jou vragen waar die energie vandaan komt en hoe ik die kan vergroten? Eén keer ben ik bijna buiten ons zonnestelsel gevlogen, ik heb toen Jupiter gepasseerd toen mijn energieniveau bijna leeg geraakte. Spijtig genoeg heb ik dat niet meer kunnen ervaren. (K.R.)

www.uittredingen.be antwoordt :

Ik moet je feliciteren met je 'astrale prestaties', ze zijn helemaal niet gering. En je hebt ook een bruikbare methode gebruikt om uittredingen te induceren. Wat je zegt ivm het 'concentreren op het voorhoofd', daar gebruik je zonder het te weten (?), je 'derde oog' die zich op deze plaats ongeveer bevindt. Hierdoor krijg jij astraal zicht en kan je je loskomen. Prachtig staaltje techniek ... Vervolgens vraag je waar die energie vandaan komt, omdat ze plots op raakt en je terug moet naar je fysieke lichaam. Dit is mentale energie, afkomstig van jouw bewustzijn. Ik ervaar dat niet zo, alhoewel dat ik me ook erg moet concentreren om in de ervaring te blijven. Maar ik ervaar dat niet zo in termen van energie. Als ik terug kom lijk ik zelfs meer energie te hebben, door de adrenaline van de 'kick' afkomstig van de ervaring die me klaarwakker houdt. ('s morgens ben ik dan wel moe). In ieder geval ben je al erg gevorderd met je ervaringen, en ik hoop dat ik nog eens van jou wat verneem, nu en dan. Ik kan je nog een tip geven : (mocht je het nog niet doen :) schrijf alle ervaringen neer en verzamel ze, als je later er in leest zal je alle  ervaringen tot in detail weer kunnen herinneren. Nogmaals bedankt voor het delen van je ervaring, en wens je veel succes toe bij je verdere 'exploraties' ! (misschien zit er wel eens een astrale ontmoeting in).

prachtig blauw licht.

Ik zit met een brandende vraag waar ik niet uit kom, en ik hoop dat jullie misschien een antwoord weten voor mijn ervaring?!'s Avonds vrij laat ging ik naar bed...ik voelde mij erg ´wakker´ en ´lekker´ en besloot om eens op mijn gemak te proberen om met mijn derde oog te kijken.Ik vroeg Izaak (mijn Gids) om mij te helpen waar mogenlijk en het leek meteen te lukken...Ik zag eerst een wit lichtballetje dat bleef bewegen en steeds iets groter en kleiner werd...ik bleef ernaar kijken omdat er veranderingen leek te komen...Er kwamen mooie gekleurde stippen door heel de slaapkamer en prachtige kleuren!De witte vlek vervaagde en maakte plaats voor iets,een ding,een voorwerp of...ik weet niet wat het was, maar het bleef voor mij alsof het mij ´voor ging´ bij deze reis!Ik zag ´was´ in een pikzwart-donkere oneindige ruimte met prachtige gekleurde stippen en bollen, de kleuren paars en krachtig blauw waren duidelijk de meest overheersende kleuren, en ik bleef automatisch achter dat ´ding´ waar prachtig blauw licht uit kwam.Ik ging vooruit en ging door deze prachtige ruimte, ik voelde mij zo lekker en heerlijk en vond het prachtig om dit te mogen zien en voelen!!!!Je weegt niks lijkt wel...je voel je gewichtloos en het was puur ´genieten´!!(heel ontspannen allemaal, maar ik zie dit allemaal met mijn ogen open!)Voor mijn gevoel ben ik zo ver geweest, zover in het helal...zo bijzonder wat ik mocht zien...en toch lag ik in mijn bed, heel bewust en tegelijkertijd te genieten van waar ik doorheen ging!Maar wat is dat nou precies wat ik mee maak?...is dit een uittreding geweest?!Alle sympthomenen die je leest en hoort over 'een uittreding' die heb ik totaal niet gehad?!...ik was en bleef in mijn bed, alleen leek later het gordijn dicht te vallen van een prachtige 3d show zeg maar.Ik ben voor 100% wakker en bij en besef heel goed dat ik in mijn bed lig en dit gebeuren ZIET gebeuren met mijn ogen open!Zo ook heb ik dit ook al meerdere keren eens ervaren met groene lichtflitsen en ik heb een keer geel/orange mensen zien lopen op een plein, wat trouwens een prachtige ervaring was om te zien!(alsof je naar een groot tv scherm zit te kijken zeg maar)In alle gevallen ben ik absoluut "wakker" en zie ik het met mijn ogen "open" gebeuren!Kunt u mij misschien uitleggen wat dit nou is, omdat het volgens mij toch geen uittreding kan wezen?!Vriendelijke groeten: Diana...

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Diana, Je hebt het goed voor als je denkt dat het geen uittreding was, belangrijk voor mij is dat je aangeeft dat je met je 'derde oog' kijkt. Daarom neem ik eerder aan dat je 'astraal zicht' had. Sten Oomen beschrijft dit ook in haar boeken, het is een toestand waarbij je in je fysieke lichaam blijft, maar door de bewustzijnsverandering (noem het meditatie of wat dan ook), zie je dingen die tot de astrale wereld behoren, en dit inderdaad met je derde oog. Wat er te zien valt hangt af van waarnemer tot waarnemer, maar het is in ieder geval hemels mooi wat je zag en je had het voorrecht toeschouwer te zijn ! Wat betreft de groene flitsen en de 'beelden' die je zag : dit hoort beslist toe aan hypnagogische gewaarwordingen. De hypnagogische toestand is een toestand tussen waken en slapen, maar zelf heb je het gevoel van volledig wakker te zijn (vaak komen er ook verlammingsverschijnselen bij te kijken). In zo'n hypnagoische toestand kan je vaak flitsen en strepen zien (wordt vaak gerapporteerd) alsook meer complexe beelden zoals de dingen die je zag.  Een hypnagogische toestand is anders wel een springplank naar een uittreding, vele uittreders herkennen deze situatie en treden vervolgens uit. Wel fijn dat je beroep kan doen op Gidsen (Izaak in jou geval) om je te begeleiden en te helpen bij zulke mooie ervaringen ! Beste groeten & liefs.

Een groot wit Licht

Alhoewel ik wel vaker uittreedt...
was deze toch wel apart.
Ik trad uit en rechts van mij was een groot wit licht...
boven mij stonden 2 lichtwezens te wachten...
het was de bedoeling dat ik daar naar toe ging.
Ondertussen suisde het in mijn rechteroor
en zag ik door een straal licht rechts van mij
(geen tunnel) een gouden boedha...
Het rare is dat het allemaal heel bewust is...
maar het leek zoveel op een beschrijving van mensen
die een bijna dood ervaring hebben gehad.
Dus ik twijfelde of ik wel naar die lichtwezens wou...
heb het niet gedaan...ben bewust weer teruggekeerd.
Eerste instantie had ik hoofdpijn...maar mijn lichaam
voelde heel goed...lekker ontspannen.
Achteraf heb ik en beetje spijt dat ik omgedraaid ben,
maar ik weet dat er een volgende keer komt...
dan keer ik niet om en kijk wat ze me willen zeggen.
Wilde het even met jullie delen....
Is dit herkenbaar.....??
Groet Mysterie

www.uittredingen.be antwoordt :

Het is wel een hele mooie ervaring die je gehad hebt.  Het is heel herkenbaar, lichtwezens komen vaak terug. Ik ben zelf wel eens in 'de tunnel' geweest met een licht op het einde, maar voordat ik dicht kwam (het rare is dat er nog een soort doorzichtige deur voor me was) liep de uittreding ten einde.  Ik had dus niet te kiezen.  Maar je hebt gedaan wat je moest doen op dat moment, omdat het voor jou zo aanvoelde dat het beter was om terug te keren, maar misschien, volgende keer, voel je er iets voor om dichter te komen.  William Buhlman (schrijver) heeft vaak bij het 'licht' gestaan sprak over lichtwezens en had er enkel heel positieve ervaringen mee (een gevoel van gelukzaligheid).   Het is waar wat je zegt dat je uittreding heel goed leek op een bijna-doodervaring, volgens mij bewijst het enkel hoe verwant bijna-doodervaringen en uittredingen wel zijn. Ik denk dat beide fenomenen duidelijk maken dat ons bewustzijn los kan staan van ons fysieke lichaam en dit zelfs kan overleven. Bedankt om het te delen, vond het echt een mooie, indrukwekkende ervaring !

Lucide Dromen en Vliegdromen

Eerst en vooral wil ik mijn appreciatie uitdrukken voor jouw voortreffelijke website, waar heel wat informatie te sprokkelen valt en waar ook kritische tegengeluiden aan bod komen, bv. die van zenboeddhiste Susan Blackmore (mij bekend; zelf bewandel ik sedert 20 jaar het pad van zen). Jouw antwoorden op vragen en reacties getuigen van grote betrokkenheid en respect voor de bezoekers. Ik meng ik me uiterst zelden in de forumdebatten van de talloze sites van allerlei pluimage die ik reeds bezocht, omdat het wisselen van gedachten er vaak ontaardt in regelrechte scheldpartijen, betweterij, welles-nietesspelletjes en meer van dat hartverheffend moois. De  onverdraagzaamheid en het agressieve taalgebruik zijn er vaak stuitend en ik was aangenaam verrast dat ik dit niet op jouw site aantrof . Dit alles bewoog me ertoe om je te mailen en je enkele ervaringen en vragen voor te leggen. Wat BLE betreft. Sedert de jaren 1970 - toen het eerste boek van R. Monroe in het Nederlands verscheen - ben ik geïnteresseerd in uittredingen. Sedert 35 jaar noteer ik elke dag mijn dromen en tussen die duizenden droomverslagen zit een kleine minderheid lucide dromen  en vliegdromen . Enkele van die vliegdromen waren misschien uittredingen. Zo waren er de "dromen" waarbij ik mijn slaapkamer op de tweede verdieping uitvloog en een aangenaam gewichtloos tochtje boven onze straat maakte. Een enkele keer bracht mijn vlucht me in andere gebieden en steden. In weer een tweetal andere dromen zweefde ik vanuit mijn slaapkamer de trappen af naar het gelijkvloers, om dan weer via diezelfde trap naar boven te zweven. Daarbij bevond mijn gezicht zich dicht bij de traptreden en zag ik uiterst gedetailleerd en realistisch - wat héél treffend was - de vezeltjes van het tapijt en de plekken waar de traploper versleten was. Kunnen deze "trapdromen" uittredingen geweest zijn? Tijdens al deze vlieg- en zweefdromen was ik me er in ieder geval niet van bewust dat het om een uittreding ging. Verder heb ik ervaringen met de hallucinogene thee ayahuasca. Tijdens een van die "trips" zag mijn echtgenote, die kilometers verder thuis te bed lag en plots wakker werd, me naast het bed staan. Dat beeld van mij was voor haar zo realistisch dat ze luidop vroeg "of ik al terug thuis was?", om dan te constateren dat ik toch niet in the flesh aanwezig was... Zelf had ik niet de bedoeling om voor haar te verschijnen, noch was ik me bewust van die verschijning; ik lag alleen maar aan mijn gezin te denken. Mijn vraag : Kan dit ook als een uittreding beschouwd worden? Of gaat het om bilocatie en ligt aan de basis van bilocatie altijd een uittreding van de persoon in kwestie? In de loop der jaren deed ik al enkele keren gedurende een bepaalde tijd "oefeningen" (Monroe, intenties, visualisaties etc) om bewust tot uittredingen te komen, maar slaagde daar nog nooit in. Verder dan de initiële trillingen en geluiden kwam het niet. En wegens het uitblijven van resultaat staakte ik telkens het experiment. De voorbije paar weken ben ik nog maar eens gestart met zo'n oefenperiode en had ik twee dromen (?) waarover ik iets wil vragen. In beide dromen was ik half-bewust en ervoer ik sterk dat er iemand tegen mijn rug aan lag waarvan ik me wilde ontdoen, omdat de drukkende last (bv. een arm die op mijn heup rustte; niet die van mijn partner) me irriteerde en me zelfs enige angst inboezemde. Ondanks grote inspanningen om te bewegen of  te roepen, slaagde ik daar slechts met uiterst veel moeite in. Telkens werd ik uit die "droom" wakker met een onrustwekkend gevoel (inclusief kippenvel). Mijn vraag : Zou het mijn uitgetreden astraal lichaam kunnen geweest zijn dat tegen me aandrukte? Tenslotte : is er een verband tussen slaapwandelen en aanleg voor uittredingen? Ik vraag dit omdat ik tussen mijn 10de en 13de levensjaar frekwent geslaapwandeld heb. Hartelijke groet, Herman

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Herman, Dank je voor je appreciatie van de website, het is altijd leuk om horen als mensen je zeggen dat je goed bezig bent - inderdaad vond ik het vanzelfsprekend om kritische geluiden aan bod te laten komen, ook al ben ik het er zelf niet zo eens mee, een dosis objectiviteit moet echter aanwezig zijn. Omtrent je ervaringen. Vliegdromen heb ik zelf ook veel meegemaakt, ze geven een positief en bevrijdend gevoel, maar echte uittredingen zijn het niet. Alhoewel, sommigen beweren van wel. Sommigen beweren ook dat gewone dromen een vorm van uittredingen zijn maar zover ga ik niet. Lucide dromen lijken goed op uittredingen maar zijn niet hetzelfde : het bewuste verlaten van het lichaam komt er niet in voor. Toch geef ik jou vliegdromen het voordeel van de twijfel, vooral omdat  ze zo realistisch overkwamen (de details van de trappen) en omdat ze begonnen met het uitvliegen van je kamer. Dus denk ik dat dit toch spontane uittredingen waren, in tegenstelling met mijn eigen vliegdromen die het karakter hadden van gewone dromen. Normaal ben je tijdens een uittreding je ervan bewust dat je een uittreding beleeft maar dit is niet in 100 % van de gevallen zo, waardoor mijn vermoeden dat je vliegdromen uittredingen waren overeind blijft. Volgens mij heb je deze spontane uittredingen beleefd vanwege je ingesteldheid waarbij je jezelf open stelt voor dergelijke ervaringen. Ik moet zeggen dat ik zelf ook wel vibraties kan opwekken, maar meestal volgt geen uittreding. Wel komen mijn uittredingen voor tijdens nachten waarbij ik veel pogingen doe om de vibraties op te wekken. Dit omdat mijn 'mindset' op uittredingen gericht wordt. Mijn eerste uittredingen echter, zo'n vier jaar terug waren volkomen spontaan en ik voelde heel bewust hoe ik mijn lichaam verliet en langzaam door mijn matras zakte tot op de vloer (!). Door te lezen over het onderwerp en de pogingen om vibraties op te wekken kwamen mijn uittredingen veelvuldiger voor en kon ik eindelijk grip krijgen op het fenomeen, zoals bewust mijn astrale armen te zien en te betasten wat een onvergetelijke ervaring was. Wat betreft je laatste inspanningen : je was halfbewust en dit is idd een goed venster om tot uittredingen en aanverwante fenomenen te komen. Ik vermoed dat je je in een slaapverlamming bevond omdat je niet kon roepen en je kon je ook niet bewegen. Vaak hebben mensen dan een drukkend gevoel, dus denk ik dat je het eerder daar moet zoeken. Ik denk niet dat het je astraal lichaam was dat tegen je drukte omdat je je, als je uitgetreden was, je in dat lichaam zou moeten bevinden en dan gaat je fysieke lichaam ook niet 'duwen' tegen je nieuw lichaam. Het zou kunnen, nu je nieuwe pogingen doet, je toch opnieuw vliegdromen (in jou geval uittredingen) spontaan zal beleven. Mocht dit opnieuw gebeuren, kijk eens als je je (astrale ) handen voor je gezicht kan houden en als je ze kan betasten. Je kan op dat moment ook commando's uiten zoals ' nu ben ik helder!). Dit verhoogt je bewustzijn. Commando's heb je tijdens uittredingen nodig om grip te grijgen op de situatie, een oefening op zich. De hallucinogenen. Het is natuurlijk treffend dat je echtgenote je kon zien op het moment dat je de trip deed, het kan dus best zijn dat je uitgetreden was en verscheen bij je echtgenote, maar dat je van je uittreding zelf niets herinnert. Bilocatie is een fenomeen waar ik eens over gelezen heb en er is een gedocumenteerd geval waarbij een broeder in een bepaalde locatie zich bij een stervende paus bevond, en tegelijkertijd in het klooster bleef, en zijn medebroeders kon vertellen dat de paus overleden was voordat het nieuws bekend werd gemaakt. Je ervaring vertoont parallellen met bilocatie maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet voldoende over weet om een zinnige uitspraak te doen, hetzelfde voor slaapwandelen. Om te besluiten, zou ik dus met grote waarschijnlijkheid zeggen dat je inderdaad al uitgetreden bent, door je openheid naar deze fenomenen en je oefeningen die je spontane lucide dromen en uittredingen bezorgd hebben, maar je was niet bewust genoeg om echt grip te krijgen op de fenomenen en ze naar je hand te zetten. Mocht je ze nog eens beleven, denk dan zeker aan je astrale handen, ze verhogen je bewustzijn en helderheid. Email adressen geef ik nooit door, en ik publiceer ook geen achternamen. Zal ik je ervaringen over vliegdromen en lucide dromen op de site zetten ? Ik doe dit nooit voordat ik hier formele toezegging voor gekregen heb. Verder hoop ik dat ik je wat kon helpen bij het duiden van je bijzondere ervaringen !

Uittredingen overdag

Graag had ik mijn ervaring willen delen.

Er zijn dagen dat ik niets beleef. Ik kon dat heel moeilijk plaatsen.
Je doet de dingen van alledag zoals; autorijden, klussen, een terrasje doen met een vriend, wandelen, en toch beleef je niets...er is geen kwaliteit.
Ondertussen heb ik begrepen dat mijn geest geroepen wordt en uittreed zeg maar; mijn geest is bij God en niet als individu maar in groep!

Soms wordt de groep opgeroepen en dan geschied en her-ordening.

De bedoeling is van dit te laten gebeuren en niet in het drama te gaan.
Wandelen in de natuur is heel erg aanbevolen of je goed concentreren op een of andere handenarbeid.
Mogelijk dat mystieke mensen hier nogal is last van hebben.

Gegroet,
Christiaan

www.uittredingen be antwoordt :

Dank je voor het delen van de ervaring. Je omschrijft het in korte termen, je zal begrijpen dat het bij mij vragen oproept. Ik begrijp je waar je zegt dat je geen echte kwaliteit beleeft als je enkel het alledaagse beleeft. Uittredingservaringen zorgen inderdaad voor een nieuw perspectief in je leven. Blijkbaar treed je dus uit als je 'geroepen' wordt, en je bent niet alleen. Het interesseert me zeer hoe je dat 'bij God zijn' ervaren wordt. En je voelt je niet alleen, je bent ook niet alleen, wat bedoel je dan met 'her-ordening' ? Je laat het dus gebeuren en je gaat niet in het drama - ben je dus niet 'interactief' met de groep/God als je uittreedt ?

De ziel is een reizend principe met inhabitanten en incarnanten.
Deze wezens incarneren vrijwillig. Soms uit karmische noodzaak, doch meestal ook omwille van de opdracht van vertegenwoordiging. Men is drager van een INHOUD. Men is haar vertegenwoordiging.
De Hiërarchische plaats die men in de fijnstoffelijke werelden bekleedt, weerspiegelt zich ook op aarde.

Ik kan mij best voorstellen als er geroepen wordt ( als de bazuinen schallen ) dat we dan uittreden.
Om het individu of de groep bij te sturen.
Verder kan ik daar niets over vertellen maar ik weet ( voel ) dat dit klopt. Ik ben trouwens niet alleen met deze ervaring.

Gegroet,
Christiaan

| HOME | TOP |

Uittreding of lucide droom ?

Ik ben een vrouw van 38 en al sinds jaren heel erg geintresseerd in het fenomeen uittredingen. Als kind had ik al 'kantelervaringen' die Robert Monroe in zijn boek beschrijft en later kreeg ik te maken het donderende geraas en de trillingen maar echt uitgetreden was ik nooit. Ik vond zoveel herkenning in Monroe's boek dat ik begon te experimenteren. Nu is het zo dat ik 'eruit' ben geweest, een aantal keren spontaan toen ik op de bank in slaap was gevallen, en een aantal keren toen ik het werkelijk probeerde. Maar, ik heb gemerkt dat er dingen niet kloppen. In de eerste keren dat het gebeurde overheerste mijn angst zo dat ik zodra ik los kwam er voor zorgde dat ik weer onmiddellijk in mijn lichaam terug kwam. In latere pogingen dwong ik mezelf om omhoog te vliegen, me om te draaien om naar mijn lichaam in bed/bank te kijken en daar lag dus niets! Het gebeurde me ook een aantal keer dat ik ineens in een slaapkamer rondzweefde die niet de mijne was. Ik hoorde dan kinderen buiten spelen/schreeuwen/lachen. Bij terugkeer in mijn lichaam was er buiten geen kind te bekennen. En zo heb ik eigenlijk iedere keer dat ik 'uittrad' kleine en grote details gezien die niet klopten. Mijn hond die naar me toe kwam lopen terwijl hij in werkelijkheid in zn mand lag te slapen, een wasrek dat ik in de gang had gezet maar niet zag toen ik er tijdens een uitreding langszweefde Nu weet ik niet veel van lucide dromen, ik onthoud mijn dromen praktisch nooit. Deze ervaringen voelden absoluut werkelijk aan en ik was in alle gevallen dat ik experimenteerde, zeer zeker niet eerst in slaap gevallen. Ik was werkelijk helemaal helder in mijn hoofd. Ik beheersde mijn volledige denken alleen het handelen ging niet zo makkelijk. Het echte loskomen van het lichaam voelde zwaar aan. Het zicht was niet helder, het zweven leek bijna hysterisch in mijn poging om over mijn angst te komen. Een keer had ik het dat ik als een bal door mijn kamer heen stuiterde. Het was zo onaangenaam dat ik meteen weer terug ging in mn lichaam. Ik ben overigens al die keren maar kort buiten mijn lichaam geweest. Niet meer dan een paar minuten. Is dit allemaal nu een lucide droom? Dat moet dan haast wel, als er maar zo weinig klopt? als dat zo is, hoe kan ik nou echt uittreden zonder in zo'n lucide droom te vallen?

www.uittredingen.be antwoordt :

Als ik het goed begrijp is dat je twijfelt of je uittredingen beleeft vanwege de omgeving en zo die niet klopt, waaruit je je hardop afvraagt of het dan wel niet om lucide dromen gaat. Ik moet beklemtonen dat het geen lucide dromen zijn die je beleeft. Als je lucide dromen spontaan beleeft, val je eerst in slaap en pas dan komt de droom. Bij een uittreding onderga je heel nadrukkelijk het loskomen van je lichaam, terwijl dit proces bij een lucide droom niet aanwezig was. (ik heb beide fenomenen meegemaakt en weet dus hoe beiden aanvoelen.) Maar dan zeg je : 'er klopt niets van'. Dit verwondert me helemaal niet. Het is, als we het nu willen of niet, eigen aan de uittreding. Bepaalde zaken kloppen niet, en daar is een uitleg voor. Als we ons in ons fysieke lichaam bevinden ervaren we de fysische wereld zoals iedereen ze kent hoe ze kan opgemeten worden en bestudeerd. Als we uittreden, doen we dit niet in de fysieke wereld maar in een ANDERE wereld, die de astrale wereld genoemd worden en parallel bestaat met de fysische wereld. Je kent er verschillende niveaus in en elk energie-niveau creëert een nieuwe astrale wereld ! Je kan dus ook verspringen van niveau en navigeren door deze astrale 'lagen' van de astrale wereld. Elke laag kent zijn eigen werkelijkheid die onderhevig is aan de kracht van onze gedachte en hier op reageert. Hoe ijler het niveau, hoe meer het niveau reageert op bewustzijn (gedachten). Als we dus uittreden zie je helaas niet de fysische wereld maar een tegenhanger ervan, die lijkt op de fysische wereld maar zijn eigen kenmerken en werkelijkfheid kent. Daar vinden we wezens die er in het fysische niet zijn, staan er plots andere meubelen in je kamer, of bevind je je in een andere omgeving. Dus, Leontine, je ziet niet wat iedereen ziet als je uitgetreden bent ! Moet je wel aan wennen ! En je hond ? Hij sliep, kan best zijn dat hij zelf uitgetreden was ! (Dieren treden ook spontaan uit, als ze slapen). Als je hier veel meer over wil lezen raad ik je 'adventures beyond the body' van William Buhlman aan, en er zal een wereld voor je opengaan. Wat je ook eens moet doen, als je uitgetreden bent, dat is je astrale handen voor je gezicht houden. Dan zie je je eigen astraal lichaam. Je kan het betasten en het zal 'vast' aanvoelen'. Dat deed ik ook en het maakte grote indruk op me.
Beste groeten, Koen.

| HOME | TOP |

Gesuis en hoog geluid.

Ik ben 19.5jaar en ben woonachtig in Centraal- Nederland. Ik heb als ik dromen heb; dat ze lucide zijn en dat ik kan switchen van droom/plek/situatie/gebeurtenis,ik kan ook tevens in die dromen vliegen. Ik heb en dat lijkt me zeer normaal, dat ik niet onthoud wat ik gedroomd heb, tot aan het onthouden van maar wat flarden. Ik had die avond last van chronische slapenloosheid en de angst om überhaupt te gaan slapen. (Ik heb nooit, bij mij weten zoiets dergelijks meegemaakt) Als ik merkte dat ik bijna inslaap viel, schrok ik direct “wakker” en die constante onbekende angst om te gaan slapen. Ik viel uiteindelijk toch inslaap en kort daarna, in de eerste stap van de eerste slaapfasen van de gehele slaapcyclus, werd ik deels, het gevoel, als het ware uit mijn lichaam getrokken. Het beeld werd anders, eerder gezegd scheefgetrokken/gekromd en wat buiten de kern van mijn gezichtsveld was, was normaal. Ik hoorde gesuis en een hooggeluid (Het zelfde als je een microfoon bij geluidsapparatuur houd). In mijn gehele “bijna gehele” lichaam voelde ik een overweldigend getintel en ook of ik mijn eigen lichaam werd uitgetrokken/gezogen/geduwd. Het gevoel, is dat het niet verder dan mijn bovenbenen was gegaan, dat gekke gevoel dan. Ik raakte direct in paniek en dwong mijn ogen open te houden, want ik dacht dat ik dood ging en wilde daarom niet verder in die situatie, wat het was, Ik wou echt om die angst echt niet verder. Ik was/ben toen in eens weer mezelf. Ik was overdonderd, angstig, hartkloppingen, zweten, dorst/hongerig en zeer moe. Ik kon niet meer de slaap vatten. Die zelfde dag ervoer ik alles als ver/gedoofd gevoel en niet het gevoel dat de wereld, om mij heen echt was.Weten jullie wat dat is/was, waarom en hoe of wat en als het weer zover komt, hoe kan ik er dan mee omgaan en het sturen en wat kan ik allemaal wel en niet tegen komen en doen? Tips en hoe of wat enzovoorts, vind ik belangrijk en is van zelf sprekend, van harte- alsjeblieft welkom!!!!!.Alvast erg veeeeel dank voor jullie lezen en reactie hierop. Met zeer vriendelijke Groetjes, Cindy.

www.uittredingen.be antwoordt :

Gezamenlijke buitenlichamelijke ervaring.

Ik ben een studente van 20 jaar oud en heb sinds 2,5 week een relatie met een student van 19 jaar. De dag waarop ik mijn ervaring had zaten we samen op mijn kamer een poging te doen om te leren. Ik aan mijn bureau en hij op de bank, ongeveer 2,5 meter van mij vandaan. Het leren lukte echter niet erg goed en we raakten in een filosofisch gesprek over de functie en essentie van schuld en schaamte. We gingen er erg in op en het vergde veel denkvermogen en ging erg diep. Ik had het idee dat al mijn energie in filosofische denken en de formulering ervan gebruikt werden. Op een gegeven moment vertelde hij mij dat hij het idee had dat z'n geest en bewustzijn boven hem zweefde en vrijwel tegelijk realiseerde ik mij dat ik datzelfde gevoel had. Het was langszaam opgekomen. We hadden het idee of onze lichamen tintelden, maar we waren ons nog wel bewust van onze lichamen en konden ze vrij bewegen. We konden ook nog vrij spreken over onze ervaringen op dat moment, maar hadden toch het idee dat het bewustzijn iets boven en voor ons zweefde en misschien zelfs dat onze geesten op een bepaalde manier fuseerden. Daarnaast associeerde ik die gezamelijke filosofische denkbeelden met 'datgene' (die delen van onze geest) wat er van ons beide in de lucht 'hing'. We hadden ook enigsinds een bewustzijn van elkaars bewustzijn. Het bewustzijn van het lichaam was meer een losstaande observatie dan een werkelijk bewustzijn ervan. Omdat we beiden nooit zoiets hadden meegemaakt vonden we het best eng. Ik had ook het idee dat de lucht lichtelijk schemerig was. Bij het typeren van het gevoel kwamen we op het gevoel dat je soms hebt als je merkt dat je in slaap valt en je bewustzijn van je lichaam afneemt. In dat geval ben je dat gevoel gelijk weer kwijt zodra je je omdraait. In dit geval raakten we het gevoel niet meer kwijt door iets lichamelijks te doen zoals rond te lopen of water te drinken. Hoewel het wel minder werd. Het was moeilijk om stevig op je benen te staan. Het vreemde was bovendien dat mijn vriend aan mij kon zien dat ik niet in mijn lichaam was. Ik zag er 'ouder' uit en leek meer een pop. Bovendien vonden we het heel eng om elkaar in de ogen te kijken, alsof op deze manier ons bewustzijn nog verder uit ons gezogen zou worden. Ook als ik in de spiegel keek vond ik mijn eigen ogen 'eng'. Het duurde heel lang voordat het helemaal weg was. Pas toen we de volgende ochtend wakker werden was het weer normaal om elkaar in de ogen te kijken, zonder het idee te krijgen iets spiritueels mee te maken. Op die avond zelf was ik niet paniekerig (zo ben ik trouwens ook niet aangelegd), maar wel wat angstig, zoals je kunt zijn na een nachtmerrie of enge film. Ik was vooral bang dat ik nadat ik bijvoorbeeld naar de wc was geweest mijn vriend niet meer zou aantreffen of als een ander persoon. Ik was bang hem te verlaten. Gelukkig was dit alles de volgende ochtend niet meer zo. En heeft de ervaring me eigenlijk vooral aan het denken gezet en ben ik er niet meer bang voor.

www.uittredingen.be antwoordt :

Anne, ik heb het gevoel dat jullie beider bewustzijnsenergieën op elkaar afgestemd raakten door het intense filosofische gesprek dat jullie allebei hadden. Dat werd versterkt doordat jullie zich tot elkaar aangetrokken voelden en op dezelfde 'goflengte' terecht kwamen. Mijn mening is dat jullie hierdoor tegelijkertijd door deze specifieke omstandigheden in een soort trance raakten. Bij een trance wordt je bewustzijnsniveau veranderd (met specifieke hersengolven) en het opent perspectieven naar een spirituele ervaring (dat is duidelijk gebeurd), waaronder een uittreding. Nu moet je bewustzijn als iets plastisch voorstellen. Stel het voor als een vloeibaar iets, dat kan overgeheveld worden en verdampen. Bewustzijn kan zich tegelijk binnen het lichaam bevinden maar ook deels daarbuiten. Zo kan je tijdens de uittreding toch nog eens grotendeels het gevoel hebben je buiten je lichaam te bevinden maar je toch nog bewust zijn van je fysieke lichaam. Dit heet 'dual consciousness'. Om van een uittreding te kunnen spreken moet je wel je omgeving kunnen waarnemen vanuit een ander perspectief (b.v. vanuit een hoek, aan het plafond) of het gevoel hebben dat je echt zelf rondzweeft, buiten je fysieke lichaam. Dat is hier niet het geval, maar, je had toch het gevoel dat je bewustzijn ook ergens 'boven je lichaam' zweefde. Dual consciousness verklaart dit, met dien verstande dat jullie bewustzijn toch voor een deeltje het lichaam verlaten had, maar dat het overgrote deel zich nog binnen het fysieke lichaam, zowel bij jouw als je vriend, bevond.Maar er is meer, jullie bewustzijn smolt even, (als het ware), samen, omdat jullie van elkaars bewustzijn 'bewust waren'. Het is heel mooi dat jij en je vriend dit konden beleven, en zo mooi op elkaar afgestemd waren, en in trance een bijzonder spiritueel contact hadden met elkaar ! De trance verklaart ook het schemerachtige licht, en het veranderde gezichtsvermogen (zoals het beeld van een pop dat je vriend had van jou). Je hoort niet vaak zulke verslagen waarbij er simultane ervaringen zijn. Geniet dus maar na van deze ervaring ! Verder, denk ik, is het best mogelijk dat je eens tot een echte uittreding komt (met bijna volledige overheveling van het bewustzijn), blijkbaar kan je vlot een veranderd bewustzijnsniveau bereiken dat een springplank is naar astrale projectie. Je ziet wel eens, later, als je dat tenminste wil (en je vriend ook). Ik wens je nog veel spiritueel genoegen toe !

| HOME | TOP |

Uittreding in Irak

We moesten een checkpoint bezetten voor min. 24 uur op een bekende wapenhandel route en alle voertuigen en personen doorzoeken en fouilleren op wapens. Nadat ik dit circa 8 uur gedaan had kon ik met mijn groep rusten en nam een andere groep het over mijn groep ging in een pantservoertuig slapen en eten en een groepsgenoot en ik gingen buiten tegen een huisje aanzitten slapen het was ongeveer 2400 uur, nadat ik ongeveer een anderhalf uur sliep werden we aangevallen door een groep strijders met mitrailleurs, anti-tank wapens, kalasjnikovs en een sniper door de knal van een anti-tank wapen schrok ik zo erg dat ik uit mijn lichaam schoot en mijn omgeving op een hoogte van ongeveer 10 meter kon overzien en mijn lichaam was verstijfd want ik kon niet bewegen ik zag de lichtspoor munitie van een mitrailleur vlak langs me af schieten ik kon mijn lichaam weer bewegen ik weet wel nog dat mijn ziel zich probeerde los te rukken van mijn lichaam maar op een of andere manier lukte dit niet vervolgens heb ik contact gehad met mijn vader in Nederland
en zei tegen hem dat ik was omsingeld en waarschijnlijk zou gaan sterven op dat moment, waarna mijn vader me aanspoorde om terug te vechten met alles wat ik had waarna ik dit vervolgens ook heb gedaan en gelukkig met succes want de vijand droop na ongeveer een gevecht van 10 minuten af zonder een dode of gewonde aan onze zijde.
wat vind je van dit verhaal en wat kun je me er over vertellen?
Groetjes, Rens.

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Rens,
Ik vind van dit verhaal dat het aangrijpend is. Het doet me sterk denken aan een gelijkaardige ervaring die Ernest Hemingway had tijdens de oorlog. Het is het eerste verslag dat ik zelf hierover krijg, bedankt om dit te delen met ons. Dit is niet zomaar een uittreding (natuurlijk treedde je uit hier), het was een uittreding die kon kaderen in een bijnadoodervaring. Ik zeg dit omdat omdat je niet direct hoeft stervende te zijn om dit te beleven : mensen hebben dergelijke belevenissen bij trauma's die zowel psychisch als fysisch kunnen zijn. Je verkeerde in toestand van shock door die enorme knal - ik heb niet veel fantasie nodig om te begrijpen hoe verpletterend zo'n indruk moet zijn in een situatie waarbij je leven op het spel staat. Omdat ik begrijp dat  je niet gewond was, duurde dit niet zo lang en was je vlug terug in je lichaam, maar nog niet zo stabiel, zoals ik kan lezen.  Was je levensgevaarlijk gewond (ik bedoel klinisch dood) , dan zou je langere tijd uit je lichaam gebleven zijn en mogelijks de tunnelervaring naar het Licht erbij gehad hebben.  Was je gestorven, dan zou je permanent overgegaan zijn bij deze uittreding  uiteraard. Vervolgens had je dus telepathisch contact met je vader uit Nederland ? dat is natuurlijk mogelijk, ik weet niet of je hebt kunnen nagaan als hij zich zelf daar iets van herinnert. Dat hoeft ook niet direct het geval te zijn, want bewustzijn speelt zich op verschillende niveau's af.
Je hebt het er dus met je medesoldaten goed kunnen vanaf brengen maar het is logisch dat dit voorval een diepe indruk op je gemaakt hebt, vooral als je nog nooit eerder uittredingen beleefd hebt. Misschien maak je ooit nog een uittreding mee in meer rustige omstandigheden. Dit is ongeveer wat ik van deze indrukwekkende getuigenis van jou denk - maar zelf had je natuurlijk al door dat dit om een uittreding ging.
Nogmaals bedankt om dit te delen, (en dat je dit nog kon delen, je bent
gelukkig niet gesneuveld) .

| HOME | TOP |

Verschillende ervaringen.

Koen, ik heb je nu al eens verteld over mijn waarneming, ik zal nu eens vertellen hoe ik nu pas weet dat wat ik al jaren ervaar, uittredingen moesten zijn.
Ik heb dat eigenlijk al van toen ik begin de 20 jaar was,maar ik wist eigenlijk niet wat ik had, was bang omdat ik dacht dat er iets verkeerd was aan mijn lichaam.
Deze ervaringen heb ik al ongeveer 30 jaar en heel regelmatig behalve dat ik nooit meer ervaarde dat ik uittredingen deed, want ik stribbelde iedere keer tegen, ik was iedere keer doodsbang en begon dan te schoppen en te slaan, maar ergens wist ik dat ik niet echt bewoog,een hele rare ervaring toch, he ?
Toen ik weer dat raar voel en gehoor had, zag ik iets ,ik had weer zitten praten met mijn oma en vroeg me weer af hoe het zou zijn in het hiernamaals,en toen verschenen er 3 witte schimmen boven mijn bed en ze staken hun handen uit om me mee te nemen, weer begon ik te schoppen en te slaan,nu besef ik dat ik beter eens mee gegaan was ,maar ik wist niet wat me te wachten stond,en was bang dat ze me niet meer zouden terug brengen.
Nu ik er al iets meer over weet ben ik al minder bang, ik weet wel niet of ik al zou durven mee gaan met schimmen. Mag dat eigenlijk wel ?
Of mag je alleen uittreden als je dat zelf wil en dan gaan waar je wil ?
Daar ik dat regelmatig voor heb, zou ik het misschien eens proberen niet bang te zijn,wat denk je ?
Ik heb nog een vraag :
Wat ik wel kan doen, zoveel ik wil, is mijn ogen dicht doen en aan niets denken en rustig blijven liggen en dan zie ik altijd beelden, dat kan van alles zijn, dingen van de middeleeuwen, laatst zag ik een Marokkaan of een Turk en hij was zware wapens in elkaar aan het steken, ik zie die man nog steeds voor ogen als ik wil,
kan je mij zeggen wat voor iets dat is wat ik heb ?Ik zie soms enge dingen, ook mishandeling van een kind en zo meer.
Is dat zuivere verbeelding ? of wat ???

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Claire,
Dit is heel wat, vind je niet ? Gebrek aan informatie is een sterke factor die angst oproept omdat we onze ervaringen dan niet kunnen duiden. Ze zijn zo levensecht - ze zijn ook echt - dat we zelfs zo bang kunnen zijn dat ons bestaan en onze lichamelijke integriteit in het gedrang kunnen komen. In zo'n geval plegen we verzet - schoppen en slaan, in jouw geval, en dat is een logische reactie waarvan we niet zeggen dat het fout of juist, is, het gebeurt gewoon.
De geluiden in je hoofd, de trillingen - ik weet maar al te goed hoe het voelt, die trillingen - geven aan dat je fysieke lichaam niet meer netjes mee vibreert met je astrale lichaam. Je staat op het punt los te komen. Als je dan schopt en slaat, dan doe je dit met je astrale lichaam - blijkbaar ben jij voldoende los - en het betekent ook dat je dan makkelijk mee zou kunnen als je het wil. De schimmen die je mee willen nemen hoeven per sé niet negatief ingestelde wezens te zijn, aangezien ze verschijnen bij het oproepen van je Oma, dan zouden het eerder goedaardige wezens zijn - hoe dan ook kunnen ze je geen kwaad doen. Als je je bang voelt, dan kan je een bol van wit licht rond je visualiseren, een bol die je beschermt als een schild. Als je het nog eens voor hebt, en je voelt de trillingen, en je voelt de behoefte om nu eindelijk na al die jaren mee te gaan, doe dat gerust. Je komt toch altijd terug in je lichaam. Wie weet welke prachtige ervaringen en inzichten staan je dan te wachten ? Het is op zich al zo geweldig dat je contact hebt met je overleden Oma. Die keer dat je opstond, dat is heel goed mogelijk dat je toen effectief uitgetreden bent maar dat je je daar niet bewust van was. Het is een verhaal dat we regelmatig horen. Als je dat nog eens zou overkomen, probeer dan gewoon te zweven, als dat lukt, dan hoef je niet meer te twijfelen. Je ziet wel.
Tenslotte, die beelden die je ziet kunnen 'remote viewing' zijn, dat zijn zaken die gebeuren of gebeurd zijn of misschien nog kunnen gebeuren (als mogelijkheid) die jij vanop een afstand waarneemt. Het kan ook zijn dat het gewoon vanuit je onderbewustzijn komt, dat valt moeilijk te zeggen, maar ik denk eerder het laatste. Probeer je er wat tegen te wapenen, door de eerder voorgestelde visualisatie, als je er last van hebt.
Om te eindigen, je staat heel dicht bij een echte uittreding, als je er klaar voor bent, dan zal je het gewoon doen ... Je voelt de trillingen, voer een techniek uit om los te komen (zoals je voorstellen dat je een ballon bent die lanzaam omhoog zweeft). Je kan ook je (astrale) armen voor je gezicht houden en ermee naar voor reiken terwijl je zegt 'ik zweef NU'. Er zijn genoeg technieken, in ieder geval, lees de site er maar eens op na..
Veel goeds toegewenst !

| HOME | TOP |

Wat moet dit nu betekenen ?

Koen, ik wil je bij deze een ervaring vertellen waarvan ik zelf niet weet wat ik er van moet denken!!,,, het was een paar maanden geleden, ik was heel moe en had avonddienst gehad bij een sport-school waar ik werk! ik was zo moe dat je dan in een fase komt dat je niet gelijk in slaap kan komen.. ik ging aan van alles en nog wat denken,om als volgt in slaap te komen! ik voelde dan me zelf ook langzaam weg zakken, me hart begon langzamer te kloppen, en ik voelde een kracht op komen,die mij mee wilde nemen,ik heb dat gevoel wel veel vaker gehad,en nog steeds, maar dan probeer ik alles om dat kwijt te raken ! Om dat ik niet mee wil, (want ik wist niet waar het mij naar toe zal nemen?) ik was en ben bang dat ik dan nooit meer terug kom ! maar goed, ik lag dan dus daar in bed met het gevoel wat opkwam(die kracht) en schudde me zelf wakker van nee, ga weg ! ik stond gelijk op en ging op weg naar het toilet, om wat meer helder te worden, en plotseling stond ik een paar meter verder in mijn zoontje's kamertje! (die was op dat moment niet thuis die was bij opa en oma aan het slapen) dus ik dacht wat doe ik hier ? en op het moment dat ik die kamer uit wilde lopen voelde ik weer een enorme kracht achter me die mij als ware naar achteren wilde tja, hoe moet ik het beschrijfen? zuigen? trekken ? maar ik wilde dat niet dus ik viel als ware op de grond met mijn knieën probeerde beetje bij beetje die kamer uit te komen ! Ik wilde nog wat roepen naar mijn vriend toe, maar dacht alleen maar 'weg uit die kamer' !! En ik kwam met moeite uit die kamer, waardoor ik langzaam terug naar de slaapkamer begon te lopen, en ik voelde een enorme energie in mijn lichaam zitten ! ik stond voor de slaapkamer deur en ik wist dat ik de deur die bijna dicht zat, open kon maken met mijn handen zonder de deur aan te raken, en dat gebeurde ook ! Ik liep langzaam naar me bed maar zag niet mijn lichaam liggen? ik ging liggen met mijn hoofd naar links, en voelde en dacht na wat ik zo daar net had meegemaakt ! en deed mijn ogen weer open en mijn hoofd lag ineens rechts ? En daar begon ik dan ook weer even over na te denken! zo van ? ik lag toch links ??? En ben daarna in slaap gevallen ! Maar denk nog steeds vaak aan dat moment terug !  Maar Koen wat was dat voor een moment ? 
Groetjes; Diana.

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Diana,
Bepaalde aspecten van je verhaal doen me toch aan een uittreding denken.  Het verwondert me helemaal niet dat je deze ervaring hebt tijdens een slapeloze nacht, de eerste spontane uittredingen die ik had gebeurden ook tijdens een nacht met weinig slaap.  Het gebeurt meer dat mensen uittreden zonder het eerst te beseffen, ze staan 's nachts op, maar tot hun verbazing kunnen ze gewoon doorheen een deur lopen ! De kracht die je voelt is de instabiliteit van je astrale lichaam die alle kanten kan opgaan.  Pas na enkele uittredingen leer je wat meer controle te hebben, dan 'denk' je je ergens naar toe en - flits - je bent er.  Je moet weten dat je met de gedachte veel kan tijdens een uittreding, onder andere misschien een deur doen opengaan.  Dat je lichaam niet zag liggen is op het eerste zicht niet raar.  Was het donker in je kamer - schemerachtig ? lag je niet te veel onder de deken om gezien te worden ?
Waarom denk ik dat het waarschijnlijk een uittreding is ? 
- krachten die op je inwerken.
- de omstandigheden (slapeloosheid)
- plots in een andere kamer staan.
- geen moeite hebben met gesloten deuren.
- in een andere houding 'wakker' worden. 
Hoe kan je dit in het vervolg zeker weten ?
Heb je nog eens die kracht die op je inwerkt, laat je maar gaan - er kan je niets overkomen.  Denk dan aan zweven of vliegen, en je ziet wel wat er gebeurt : als je je werkelijk in een uittreding bevindt dan zal je na deze gedachte loskomen van de grond, en dan weet je het wel !.
Ik begrijp uiteraard dat je angstig bent voor het onbekende, dat is een heel natuurlijke reactie.  Als je je echter nog niet voorbereid bent, dan kan je je blijven proberen te verzetten tegen die kracht, er is daar niets mis mee.  Als je denkt OK, nu sta ik er wel voor open, laat je dan gaan.  En dan zie je wel hoe je ervaring verloopt. Misschien dat je er na een tijd zelfs naar toe uitkijkt.  (zoals ik, en ik kan je zeker kwijt dat ik na de eerste spontane uittredingen me ook heel angstig voelde).
Maar zoals ik zei, ik DENK dat het toch een uittreding was, maar je kan het pas zeker zijn als je dingen doet die in het fysieke leven -zoals zweven- niet kunnen.
Ik hoop dat ik je wat info verstrekt heb die je kan helpen om je ervaring beter te begrijpen.  Je hebt tenslotte toch een heel speciale ervaring meegemaakt die je veel vragen doen rijzen.
Beste groeten en jou veel goeds toewensend,
Koen.

| HOME | TOP |

Intense droom of uittreding ?

In 2002, ik denk ergens in de vroege zomer, heb ik mijn ervaring gehad, maar ik kan niet zeggen of het gaat om een uittreding, dan wel om een intense droom, of misschien nog iets anders.

Het zit zo. In april 2002 was onze kat gestorven. Dat was 17 jaar lang mijn beste vriend en met haar dood geconfronteerd worden was een enorme schok. Heel veel verdriet heb ik gehad en ik voelde een immense leegte. Ik heb altijd heel veel van katten gehouden (vandaar dat ook onze onlangs gestorven kater een groot verlies heeft achtergelaten). Bovendien is een huisdier een stuk van je leven, ik hoef je dus niet te vertellen hoezeer je gehecht raakt aan zo een dier, een vriend.
Ik was gedurende die periode niet echt emotioneel stabiel, ook al omdat ik problemen had met een meisje van wie ik veel hield, maar zij bekeek me alleen maar als een object en gebruikte me echt als een stuk vuil. Ook dat leverde me veel pijn, en vooral stress op. Een sterk iemand was ik die tijd zeker niet...
Maar goed, op een nacht, ik sliep, ervoer ik iets heel sterks. Sterker dan de dromen (en nachtmerries, want die zijn doorgaans erg sterk) die ik me kan herinneren. Het gevoel van "echt" was heel sterk. Ook de opmerkingen dat alles klopte, waren uitermate persistent. Je weet wel, in een droom is er meestal wel iets aanwezig dat geen steek houdt waarvan je achteraf zegt dat het nooit kan kloppen. Of dat nu een plaats, een kleur of een object is, dat maakt niet uit. Wel, zoiets had ik echt niet. Elke vorm, elke kleur, elke plaats klopte als een bus, zoals ze "echt" zijn.
Het eerste wat ik me herinnerde was mijn ouders te zien slapen in hun verduisterde slaapkamer. Ik "hing" half schuin over hun bed, maar ik kan me niet herinneren hoe daar geraakt te zijn. De uittreding zelf, herinner ik me niet; het zweven (doorheen de muren of deuren ?), ook niet. Evenmin heb ik mezelf zien slapen in bed.
Plotseling was ik daar, zag ik hen. Zij sliepen. Het rare is daar al, ik herinner me hun verduisterde kamer. Ik herkende geen kleuren want die zijn er niet in een duistere kamer. Er was ook niets anders vreemd dan de situatie zoals ik ze ken van als ik 's nachts even in hun kamer keek. Daar was hun bed, daar stonden de nachtkastjes, daar lagen zij te slapen (ik zag hun silhouet), daar waren de gesloten gordijnen. Niks geen droomachtige toestand met dingen die niet kloppen, maar een zeer realistische situatie.
Wat ik me nú ook afvraag, waarom ben ik eerst naar daar gegaan ? Waarom ben ik niet in de slaapkamer van mijn broer gepasseerd, bijvoorbeeld, of door een andere kamer van het huis ? En ook, ik vroeg me tóén niet eens af waarom ik daar was. Ik was daar gewoon, keek, en ik vond het goed zo.
Daarna was ik verplaatst, maar weer herinner ik me de verplaatsing zelf niet. Door het dak ? Door de muren van de living beneden ? Maar ineens was ik achter in de tuin, en ook daar was alles zo natuurlijk normaal. Ik zag de nacht, ik beleefde de rustige, koele zomernacht. Ik "hing" zowat op de hoogte van een drietal meter, gelijk aan het platte dak van ons huis achteraan. Ik zag het dak, de keukenramen, de tuin rondom, de grote den die toen opzij van ons huis stond, de straat achter ons huis met de huizen rondom. Rond mij zag ik de bomen van onze tuin, zij waren stil, er was geen wind, geen regen.
Hoe kan het dat ik me alles zo levensecht herinner ? De nachtelijke sfeer van een achtertuin van een doodgewoon huis in een doodgewone straat ? Weer zag ik geen kleuren van een natuur die in de zomer bij vol zonlicht in bloei staat, maar ik zag alle grijze, nachtelijke kleuren, half verlicht, zoals het altijd is als je 's nachts in de tuin bent of op straat rondloopt. Ik hoorde ook niets, geen wind, geen nachtelijke geluiden, het was echt een mooie, rustige nacht. Ik had zelfs de indruk te voelen dat ik buiten, in de kilte van de nacht, was.
Maar wat er nadien gebeurde vond ik toch wel raar. Achteraf. Vanop ongeveer dezelfde hoogte, maar dan vanaf de andere kant van de tuin, pakweg een vijftal meter verder, kreeg ik het gezelschap van iemand. Ik weet niet hoe ik die ontmoeting moet omschrijven. Het was geen kwestie van zien of horen maar eerder van denken (telepathie ?) en voelen. Ik "zag" iemand naar me toe komen, en ik "wist" dat dit de ziel van mijn kat was. Ik herinner me de blijdschap van de ontmoeting, ik denk dat ik toen iets "gezegd" moet hebben à la "hé, ben jij hier ?!". Dat vond ik echt fijn. Ik genoot van dat moment maar ik heb niet de goede woorden om dat gevoel te omschrijven. Mijn kat was daar, en ik wist dat zij het was, ik heb haar ontmoet en dat leek allemaal zo eenvoudig en logisch ??? Ik stelde me niets van vragen. Niet "waar ben ik hier" en "wat doe ik hier" of "waarom is mijn kat hier". Alles was zo normaal !
Daarna veranderde er iets. Mijn kat leek te blijven waar ze was en ikzelf bewoog. Ze volgde me niet, ik ging alleen. Maar opnieuw stelde ik me daar geen vragen bij. Ik denk dat dat komt omdat zij niet hoefde mee te gaan. Ze had het wel al gezien en ze vond het goed dat ik even alleen ging rondkijken. Dat lijkt me een logische verklaring. Ik voelde toen wel een soort nieuwsgierigheid en verbazing; ik ging wat hoger en ik herinner me behoorlijk hoog boven het huis te zijn (al kan ik me niet herinneren te hebben omgekeken). Daarbij moet gezegd dat alles rondom nog altijd baadde in die doodgewone nachtelijke sfeer. Er veranderde helemaal niets aan de omgeving.
Ik ging dus wat hoger, en verbaasde me een beetje wat ik daar hoger deed. En ik zag de nachtelijke sterrenhemel en ik ging nog wat hoger, want de sterren interesseerden me, en nog wat, en ineens was ik weg : ik weet dat ik aan een enorme snelheid door de sterrenlucht raasde. Ik kan me niet meer voor de geest halen wat ik daar zag. Ik zag geen planeten of stond niet stil bij sterren om te kijken of om iets in me op te nemen, nee, ik denderde gewoon aan een ontzettende snelheid door het universum en ik zag de lichten van de sterren en het nachtelijke zwart van het heelal. Ik denk dat ik heel erg genoot van die reis.
En nooit vroeg ik me af wat ik daar deed en steeds maar leek alles doodgewoon. Een gevoel van herkenning misschien ?
Toen veranderde er weer iets. Ik verloor niet echt snelheid, ik remde niet af, er kwam gewoon ineens, maar op zachte wijze, een einde aan de tocht. Iets hield me tegen. Ik had misschien een grens bereikt, maar iets verbood me op zachte wijze verder te gaan. Ik zag niemand of hoorde niemand praten, niemand die zei "stop, het is je tijd niet" of "je kan hier niet verder mee gaan", maar ik had wel dat gevoel. Ik werd zachtjes terug gedwongen, een sterke kracht hield me tegen en ik vond het wel spijtig. Maar ik sputterde niet tegen, ging niet in discussie, dacht niets en aanvaardde. Ik herinner me een dwingend duwende kracht, als een hand die me terug duwde naar de plek waar ik begon aan de tocht. Ik was even terug boven het huis in de achtertuin, mijn kat heb ik niet meer ontmoet, en plots was ik weer "wakker" in bed. Ik keek verbaasd rond, knipte het licht aan en wat er toen gebeurde, kan ik niet verklaren. Ik begon te wenen, te wenen, te wenen. Nooit heb ik als volwassen persoon bij een droom geweend, zeker niet toen ik wakker werd net erna. En nu huilde ik zo spontaan en lang en ik weet dat het geen verdriet was. Het was geen verdriet omwille van de desillusie dat het terugzien van mijn kat maar een droom was. Het was geen verdriet om het verlies van haar dat nog steeds diep zat. Het waren tranen van geluk en van teleurstelling of spijt omdat ik die mooie plek had moeten verlaten. Dat weet ik nog. De teleurstelling was zo groot dat ik huilde. Het was daar goed en ik vroeg me af, waarom ik terug moest...
Meestal ben ik ook angstig na dromen of nachtmerries en slaap ik de rest van de nacht heel onrustig, maar na die huilbui heb ik gewoon rustig doorgeslapen tot de ochtend.
Ik vraag me nog steeds af wat ik hier uit moet opmaken. Wat heb ik beleefd ? Volgens mij was dit geen droom. Dit was allemaal veel te echt. Het leek allemaal zo normaal, alsof ik het herinnerde, alsof ik dit kende. "Daar lagen mijn ouders te slapen, hun slaapkamer, daar was de tuin, met de bomen en het huis en de omgeving, het was nacht, daarboven schenen de sterren en oh, daar is mijn kat ! Kijk, mijn kat is bij me ! Wat fijn allemaal ! Ik ben hier thuis, ik voel me hier goed, ik ben hier eerder geweest, ik kan dit perfect aan..."...
De dag nadien vertelde ik dit verhaal aan mijn vriendin. Ik kan het niet zo goed vertellen in gesproken taal, dus ik denk dat ik niet echt geloofwaardig klonk. Ze zei me gewoon dat ik gedroomd had. Dat ze dat soms ook wel had. Ze deed het af als een onnozel droomgeval. Dat was natuurlijk te denken... Verder heb ik er om die reden nooit met iemand anders over gepraat.
Maar ik weet wel beter, hier was iets gebeurd dat meer was dan een droom. Ik weet niet of het om een uittreding ging. Ik heb bv. mezelf nooit zien liggen in bed, of ik heb ook geen andere spirituele wezens gezien dan mijn overleden kat. Er was nooit iemand anders en zelfs het wezen dat me tegenhield heb ik niet gezien. Je hoort van anderen die uittreden dat ze weleens overleden familie tegenkomen of een engelbewaarder of gids of een wezen van licht, maar die allen heb ik niet gezien. Maar misschien hoefde dat gewoon ook niet. Misschien was de ontmoeting tussen mij en mijn overleden vriend genoeg, zodat anderen niet hoefden tussen te komen (behalve dan om me op een gegeven moment terug te dwingen), zodat het een moment voor ons twee was ?
Maar was het misschien mijn kat zelf die me tegenhield ? Zij was me misschien gevolgd tot op het moment of de grens waar ik terug moest, omdat ze zelf wist dat ze dit moest doen ?
Maar was dat alles wel zo ? Misschien was het alleen maar een extatische droom, waarbij alle opgekropte negatieve emoties van verdriet, pijn en stress, een uitweg zochten en mij een soort van hallucinatie bezorgden ?
Dat zou jammer zijn, maar ik hou deze ervaring toch gekoesterd. Zij heeft me laten zien dat er iets is, waar we nu niet van kunnen genieten, maar waar we toch thuishoren. Het heeft me ook de troost gebracht om voor mezelf te weten dat mijn kat toen, en mijn grootmoeder en mijn kater onlangs, en alle anderen die al gestorven zijn (toen ik er niet zo over nadacht eigenlijk), op een plek zijn waar het erg goed is en waar we ze kunnen terugzien. Of we ze echt gaan terugzien, weet ik niet, maar het kan, dat heeft mijn ervaring me getoond.
Mijn kat was al een paar weken, een paar maand zelfs al, dood. En toch was zij daar in onze achtertuin. Dat betekent dat ze me mocht zien. Of dat ik haar mocht zien. Ofwel wacht ze op me, tot ik me voorgoed bij haar voeg, misschien samen met al die anderen op een mooie plaats. Ofwel kwam ze heel even naar hier om me te ontmoeten en mijn verdriet zo te milderen. In ieder geval weet ik dat ze verder leeft en dat het geen afscheid was van mekaar, alleen een tot weerziens.
Voor mij was het mijn kat, voor andere mensen iemand anders. Wie weet, zal ik in mijn verdere leven nog zo een ervaring meemaken. Maar dat hoeft misschien ook niet, want ik weet nu iets. De waarheid ken ik niet, maar ik weet tenminste iets. Daarom hoop ik dat iedereen die heengaat op de fijne plaats mag zijn en dat we later mekaar mogen begroeten. Dat is een mooi geloof voor me, maar het is geen obsessie, want ik wil niet voor een ontgoocheling staan als ik later zelf aan de beurt kom. Daarom ben ik gewoon dankbaar voor die mooie ervaring en koester ik dit als herinnering, als troost en als onderdeel van mijn geloof over wat er gebeurt als je sterft.
Maar laten we dat even terzijde houden.

Er is nog iets vreemds. Ik weet niet meer wanneer ik die ervaring heb beleefd. Ik spreek wel van lente of zomer, maar ik weet niet meer of het nu in mei, juni of juli was. Laat staan de dag. Het was op een weekdag, want de dag nadien vertelde ik mijn vriendin op het werk erover...
Zoiets banaals kan ik me niet meer herinneren. Maar ik herinner me wel, 4 jaar later, de details van die ervaring. Waar ik was, wat ik zag, wat ik me herinnerde en dat alles overstemmende gevoel van rust, van "gewoon zijn". Hoe kan het dat ik me nog herinner waar ik was in de kamer van mijn ouders en vanuit welke hoek ik ze toekeek ? En waar ik was in de tuinn en hoe ik weet dat het een kalme, mooie nacht was ? Ik herinner me alles zo sterk (er gaat wel wat verloren natuurlijk), maar de datum van het voorval weet ik doodleuk niet meer ? Raar, niet ?
Soms herinner je je flarden van dromen die je weken geleden hebt gedroomd, zonder dat je er eerder bij stil gestaan hebt, maar dat zijn maar flarden. Nog steeds kan ik me alles zo goed herinneren van toen...

Zo. Dat is het. Wie kan me verklaren wat ik heb meegemaakt ? Niemand wellicht... Daarom wordt het ook wellicht afgedaan als een droom of een hallucinatie en ik wil dat niet ontkennen, maar toch. Het gevoel van echtheid was té groot, té sterk en duurde té lang, naar mijn mening. Volgens mij ben ik gewoon een korte tijd langs de andere kant geweest, om er even van te proeven, maar heb ik lang niet alles en iedereen daar gezien. Gewoon een mespuntje ervan om te ervaren, om mijn verdriet te verlichten en mijn overleden vriend even te ontmoeten, om heel even te zeggen "het is OK, we zijn nog met mekaar verbonden, tot later". Niet meer dan nodig was, maar toch even mogen genieten van mijn vrijheid en voldoen aan mijn nieuwsgierigheid. En misschien om me te laten begrijpen en soepeler om te gaan met het verdriet van het verlies van anderen later, zoals onlangs, en terecht, want ik maak er momenteel gebruik van, toch ? Bedankt om mijn verhaal door te nemen.
Groeten !!
Kevin

www.uittredingen.be antwoordt :

Beste Kevin,
Dank je voor je relaas over deze heel bijzondere ervaring die je hier verwoord hebt. 
Je hebt inderdaad iets heel bijzonders meegemaakt, maar ook heel mooi en spiritueel. Ik denk dat je deze ervaring doorgemaakt hebt omdat je juist bent beginnen stilstaan bij deze verliessituaties en belang hechtte aan de zin en de betekenis van deze dingen, dat zegt al veel goeds over jezelf, dat je los kan komen van het materialistische, en het spirituele op prijs stelt.
Was dit een uittreding of een droom of nog iets anders ? Mijn aanvoelen zegt dat het om een uittreding ging. Het enige wat je miste is het verlaten van je lichaam (de astrale projectie) maar dat kan, dat je inderdaad pas helder begint beginnen denken nadat het uittredingsproces (spontaan) begonnen is. Voor het overige zijn de kenmerken heel typisch voor een uittreding, zoals het het herkennen van de omgeving, het zweven, ontmoeting met je kat, het suizen door de lucht en de astrale reis in de ruimte. Waarom denk ik dat het geen droom of lucide droom betrof ? omdat je het zo levensecht meemaakt en niet zoals flarden die je achteraf moeilijk kan herinneren. Het zal ook geen lucide droom geweest zijn want dan besef je dat je effectief aan het dromen bent en bij jouw was dit ook niet het geval. Lucide dromen kunnen ook wel zeer realistisch zijn, in tegenstelling tot een gewone droom, maar het verschil tussen een uittreding en een lucide droom is juist wel dat je beseft dat het om een droom ging.
Een uittreding dus, en een heel mooie, daarom was je emotioneel nadien, het was ook goed om die emotie te laten gebeuren en er ruimte voor liet. Je hebt gelijk de ervaring te koesteren, beschouw het als een mooi geschenk.
Mogelijk kan het bij deze ervaring blijven, het kan ook best zijn dat er later nog eens een spontane uittreding volgt, dat is moeilijk te voorspellen. Als je denkt dat je er klaar voor bent kan je de uittredingen ook zelf induceren, maar dat moet ook niet, misschien heb je niet zoveel zin om uittredingen zelf te induceren, dat laat ik volledig aan jou over, ik wil je enkel meegeven dat het kan.
Ik wens je veel positiefs toe !
Koen.

| HOME | TOP |